En daar ben ik zowaar weer. Het valt echt reuze mee met de internet cafes, ik dacht dat ik ze na Manali niet meer zou tegen komen, maar heb er in Kaza toch eentje gevonden. Het heeft me 50 min gekost om me in te loggen bij blogspot, maar ik ben er. De weg van Manali naar de Spiti vallei was echt een monster rit. Zoek het maar op via google maps. We zijn twee passen overgegaan, de Rothang pas (3975mtr) en de Kunzum pas (4451mtr). De wegen hier zijn niet verhard, en ook niet egaal, dus het was 12 uur lang en bochten draaien, hobbelen en schudden door de bergen over wegen met 'kiezels' van 15 cm doorsnee.. Lekker. Het was wel magisch. Hoge bergen, waarbij je echt kan zien dat ze met natuurlijk geweld de grond uit geperst zijn, wildvreemde watervallen die er geen probleem mee hadden om even over de weg te kabbelen. De ravijnen zijn hier ook rete diep. en de wegen smal. Deze vallei is pas een kleine 10 jaar open voor toerisme, en waar wij heen gaan is echt bijna aan het einde alles. Je zou bijna denken dat de wereld ophoud na iedere komende berg. We hebben onderweg twee keer gegeten bij lokale mensen die daar een soort nomadententje op hebben gezet, voor mensen zoals wij, die onderweg zijn naar de ver afgelegen dorpjes. De mensen hier zijn, in tegenstelling tot Manali, heel open en vrij. Je kunt makkelijk contact maken en iedereen wil graag op de foto. Iedereen lacht en zwaait, en ze vinden het allemaal wel best. Het is zo bijzonder om te zien dat er hier geleefd wordt in altijd dezelfde kleding, weinig eten, geen stroom, geen wc (want alles en iedereen piest gewoon in de natuur, net zoals wij), geen lekker zacht bed en geen zekerheid. Maar gelukkig dat ze zijn! Ik moet dan echt denken wat er ergens is: leven in de situatie waar zij in zitten, of leven in onze situatie, met alles in overvloed en je geen raad meer weten wat je nou in godsnaam moet kiezen.. depressies en overwerken etc. De Kunzum pas was echt een cadeautje, ondanks dat je hoofd ging zweven van de hoogte. Er stond een stoepa, met duizenden gebedsvlaggetjes, en een heleboel mani-stenen. Mani stenen zijn stenen met Om Mani Padme Um er op gegraveerd, wat 'De juweel zi in de lotus' betekend, oftewel 'De Boeddha zit in je hart'. Boedhistische monnikken prevelen dit vaak, en proberen het via de mani-stenen zoveel mogelijk over de wereld te verspreiden. Het is zo bijzonder, je moet er bij zijn.
De spiti vallei is zoals ik net al zei prachtig, al dat natuur geweld, de mensen, de lucht.. Spiti betekend 'huis van Mani', en Mani staat ongeveer gelijk aan Om Mani Padme Um, wat ik dus net vertelde. Spiti is wonderbaarlijk, ik kan wel duizenden fotos maken en het proberen zo goed mogelijk te omschrijven, maar het is gewoon onmogelijk. Het is jammer dat ik dit niet met jullie kan delen, de sfeer, de temperatuur, de geur, de grootsheid. Je voelt je zo nietig en alleen hier tussen de bergen. Niet in de enge zin van het woord, maar wel de magische.
Kaza is het dorp waar ik nu zit. Het is seriues nog niet eens de helft van Oegstgeest. Gister was er een belangrijke lama (monnik) in het dorp. De gehele lokale bevolking was er, het was heel mooi. Al die dondkere koppen bij elkaar, en vooraan de jonge monniken. Toch wel echt heel bijzonder. We zijn naar Dhankar klooster geweest. Dat was heel mooi, awnt het klooster was op en in een rots gebouwd. Ook was de lucht hel mooi, heel dramatisch, en dus zeker een aantal fotos waard. Ik heb daar wat rondgelopen en heb een tijdje naar spelende jonge monnikjes gekeken. Mooie kopjes, en echt prachtig met hun gewaden. Na Dhankar zijn we naar het Tabo klooster gereden, het oudste klooster van India (stamt uit 996) grofweg zon 1012 jaar oud. Eerlijk gezegd vond ik er neit zoveel aan. Van buiten zag het er niet als een klooste ruit. Het was gemaakt van klei, riet, takken etc. Meer een beetje een afrikaans lemen huisje, dan een machtig klooster. De omgeving was weer te modern (voor zover dat gaat hier) voor de omgeving. Het is echt een museum. Van binnen was d tempel wel mooi. Aan de murgen hignen Bhodisatva's. Dat zijn mensen die de potentie hebben om buddha's te worden en naar het nirvana te gaan, maar besluiten dat niet te doen, om andere potentiele buddha's te helpen verlichting te behalen. Bijzonder hieraan (zo is mij verteld) is dat deze Bhodisatva's uit de muren kwamen, dus als poppen aan de muur hingen. Het klooster is gesticht door een man wiens naam ik niet kan onthouden, en hij heeft de geelkaps monnikkenstroom het leven in geblazen. Je hebt twee hoofdstromen: de geelkaps en de roodkaps monnikken. De geelkaps zijn heel strict, geen alcohol, geen vrouw en dus geen kinderen, en alleen maar mediteren en de medemens helpen.Deze vorm van Boeddhisme was er al voordat er boeddhisme in Tibet was. De man met een onmogelijke naam heeft het in Tibet geintroduceerd, en hij is dus een soort heiligman. De roodkaps zijn wat losser. Die mogen een vrouw en kinderen, die hebben een beetje van: ah joh, als je maar je meditatie doet en goed voor jezelf en anderen bent. Helaas mogen toch bij de roodkapsmonnikken geen vrouwen monnik worden.
Vandaag is de groep naar het Ky Klooster geweest. Ik heb eventjes genoeg van al dat gehobbel in zon jeep, en ben dus lekker in Kaza gebleven. Sochtends wat rondgelopen in het dorpje. Het is heel leuk, niet touristisch, met vele lokale winkeltjes. Zoals een winkel waar je pannetjes kan kopen, of de kapper, of de ijzerwinkel. Ik heb staan kijken bij de 'speeltuin', wat een boom met een touw eraan was (een schommel dus) en wat autobanden. De spelende kindertjes waar ik naar heb staan kijken, hebben me gevolgd, en toen ik wat snoep voor ze wilde kopen, kwamen ze allemaal met armen vol snoep. Ze keken een beetje beteuterd toen ik met handen en voeten probeerde uit te leggen dat dat niet de bedoeling was..
Morgen gaan we weer op pad. WEER 12 uur hobbelen en zigzaggen in de auto, op weg naar Keylong. Voor wie het leuk vind om mijn route te volgen, begin in Delhi, en zoek de volgende plaatjes op, dan krijg je mijn route:
Delhi
Chanigarh
Bilaspur
Mandi
Manali
Kunzum pass
Kaza
Tabo
En vanaf morgen dus ook Keylong. Van daar grofweg naar Alchi, Leh, Kilarg en Padum. En dan weer terug. Ik vlieg van Leh naar Delhi.
Ook voor wie mij een berichtje wil sturen, mijn email is:
fienfienfien@gmail.com
Tante margreeth, ik heb nog geen van je mails ontvangen, niet in bovenstaand adres, maar ook niet in mijn hotmail adres. Waar heb je hem precies naartoe gestuurd?
Foto's gaan voorlopig tot in Delhi niet werken. Het internet is zo vreselijk sloom hier, en niet overal mag ik uploaden. Ook verwacht ik dat ik de komende 2 weken geen internet zal hebben. Het kan meevallen, maar ik zeg het toch maar even.
Goed, nu ga ik wat Chapati's scoren, met Chai.
veel liefs uit India
vrijdag 5 september 2008
dinsdag 2 september 2008
Mensen, wat een mensen!
Hooi, mijn eerste berichtje uit India dan... Ik ben er. En wauw, wat is het hier indrukwekkend. Het is 30 graden om 7 uur sochtends, en echt al heel druk! Het vliegveld is het ergste niet, en ondanks de chagerijnige en slome douaneman heb ik nog niet echt de vervelende India indruk. Mijn chauffeur (waarvan ik de naam alweer vergeten ben..) is een hele aardige man met prachtige rijkunsten. Het maakt echt geen reet uit dat je midden op de snelweg 30 rijd. Of 150. whatever. En inhalen? keihard toeteren en jezelf ertussen proppen. Moet je wel uitkijken, want voor je het weet rij je met 3 man op een tweebaanssnelweg. Naastelkaar...
Het lijkt hier een beetje op Cuba, naast de slechte wegen, lopen hier ook mensen zo over de snelweg (of fietsend) en is er vollop leven naast de snelweg (wassende mensen, kraampjes etc). Hier zie je ook de echte tuk tuks (rikscha's heten ze hier) en die kunnen best wel hard! Het mooiste vind ik nog de scooters, met de vrouwen in volledig jurk met sjaal achterop. Alles wappert nog een meter achter dat ding aan. Ik was dus op weg naar het hotel, op verharde weg, maar oppeens gingen we ''offroad'' (we reden iig niet meer op verharde weg) en we waren ineens op een bazaar. om 7 uur sochtends, ontzettend druk, overal mensen, echt op iedere vierkante meter langs de weg tenminste 3 personen. Liggen, zittend, slapend kokend, etend, verkopend. En een kleuren (ondanks de enorme hoeveelheid stof en smog) Echt een gekkenhuis. Koeien, paarden, hier en daar een toerist, en honden, veel honden. En ook alles is kapot, er is niets wat nog heel is. Nog meer borden, gangetjes, winkeltjes, huizen. Elektriciteitsdraden, alsof ze er niet genoeg van krijgen. Het is bizar, een bizarre bazaar.
Maar ik was dus opweg naar het hotel, ik dacht dat we er nog niet waren. plotseling staat de auto stil, in een straat, helemaal verlaten, en VIES. zegt de chauffeur: we zijn er. Ik dacht, we zijn er?! waar zijn we dan? Ja dus, voor mijn hotel. Van buiten een in elkaar vallend pakhuis leek net wel, maar van binnen.. mooi..! overal marmer, en bloemblaadjes op de grond (hele decoraties!).. wauw..!
Na even 8 uur geslapen te hebben, heb ik mezelf gedwongen even die o zo drukke bazaar op te gaan, (ik vond het best wel eng, zoveel mensen, zoveel ogen, zoveel drukte) om geld te halen. Mannen kijken je inderdaad lang en indringend aan, en je wordt zo omver gereden. Het is inmiddels een whooping 39 graden, extreem vochtig en dus bedrukkend warm. Ik heb het geldhalen overleefd, en ben toen maar veilig terug gegaan naar mn hotel, waar ik op het dak Vegetable Pakora gegeten heb ( groente in een soort pakketje, heel lekker), kijkend naar de wereld van boven. Het is een bizarre stad, Delhi. En het is bijzonder dat je je zo exclusief kan voelen, terwijl er 14 miljoen (!) inwoners wonen.. alleen al in Delhi.
Maandag 1 september ging ik dan met de groep naar Manali. we vertrokken om 6 uur sochtends, met 3 jeeps richting Manali. Zo wonderbaarliojk als Delhi gister was, zo luguber was het vandaag. We reden door Oud Delhi, het armste deel. Daar liggen mensen op straat, als decor stukken, te slapen, langs de weg, half op de weg, op daken, boven op auto's, naast vuilnisbakken. Het lijkt net alsof er net een slachtveld is geweest, ik werd er bijna misselijk van. Het is zo onmenselijk om te zien. Deze mensen zijn ook de kasteloze, de onaanraakbare. Als je in deze kaste bent geboren, kan je nooit meer bovenop komen. Als je als meisje hierin wordt geboren, word je vaak vermoord, of weggeroofd. Want als meisje, krijg je geen bruidsschat, die moet je juist betalen. En dat kunnen de ouders niet. Er zijn daarom ook zoveel meer mannen. Op iedere vrouw, zie jetenminste 9 andere mannen. Extreem.
Wij dus onderweg. Het rijden is echt geweldig. Als je elkaar passeerd toeter je, en je passeerd links, rechts, het maakt niet uit. Het stuur zit aan de rechterkant, dat was zelfs als inzittende even wennen. Op snelheden wordt dus niet gelet, en een dubbele eenrichtingsverkeer veranderd zonder aanduiding makkelijk in een tweebaanssnelweg. Even schrikken hoor, als je op het laatste moment kan invoegen en er komt een bullebak van een vrachtwagen aan.. Die vrachtwagens zijn echt goud waard. Het zijn net rijdende tempeltjes, helemaal versierd, tot in de detail. Allerlei kleuren, hangers, lichtjes, spiegeltjes.. achterop werkelijkwaar iedere truck staat BLOW HORN, en USE DIPPER AT NIGHT. (dipper is knipperlicht). Dit dus voor het passeren overdag (horn) en snachts (lichtje). Er is dus warempel een echt systeem hier.
Na 3 uur gereden te hebben zijn we gaan eten in een lokaal tentje. Je geloofd het niet, 2 chapati's, lassie en chai voor 30 rupees (=50 euro cent) Een Chapati is een soort dubbele hartige pannekoek, en deze was met aardappelpuree en ui, en een heleboel onbekende kruiden erin. Lassie is drinkyoghurt (lekker zoet) en chai is lokale thee met melk. prima ontbijtje dus, want we moesten nog een tyfus eind. opeens.. YEAH! olifant! maar we reden er veel te snel voorbij, dus veel heb ik er niet van gezien.. laat staan een foto maken :(
De reis was lang en warm. We zaten achterin, de airco deed het niet, dus het was (gemeten!) gewoon even 42 graden. zonder echt frisse lucht. IK. DOE. DIT. NOOIT.MEER. Ik heb die dag 5 liter water gedronken, en maar 2 keer naar de wc gegaan. waus.
De net beschreven trucks veroorzaakte in de bergen een jam, en binnen 3 minuten was er een file van ten minste 400 auto's. En in de bergen kan je niet echt ergens heen. Onze chauffeur (Gudu) propte ons ertussen, wat als gevolg had dat we tussen een hele stoet trucks vaststonden, als haringen in een ton. Fijn. veel te warm, water was op, geen airco. Het was wel bijzonder om zon situatie indiers mee te maken. Iedereen bemoeid zicht met de situatie, en de politie heeft losse handjes, so it seems. (degene die de jam had veroorzaakt kreeg een paar goeie oorvijgen).
Onderweg zag ik aapjes, nog meer mensen en prachtige uitzichten. Veel lokale dorpjes en taferelen. Toen de zon ondergin (ik heb hem ook zien opkomen in Delhi) was het erg snel donker (geen lantaarn he), en ik viel al snel in slaap. TOen we aankwamen in Manali, was ik zo moe, maar blij dat we naar (!) 18 uur(!) in Manali waren...
Wat ik me bij aankomst in Manali snachts niet realiseerde, was dat we in de bergen op 2000 zitten. Het lijkt hier wel Zwitserland met een branden de zon en oosterse mensen. Het is jammer dat het hier zo touristisch is, en de lokale mensen dus al wegduiken zodra je een camera pakt, of uberhaupt als je komt aanlopen. Door al het tourisme, worden we de fotomaffia genoemd, en dat is toch wel heel erg. Ik wil toch graag wat foto's maken, dus ik maak eerst een praatje en vraag of ik een foto mag maken. Het lukt niet altijd, maar jammer dan. Ik voel me toch schuldig om foto's te maken. Manali is een lief dorpje, verdeeld in oud, en in Nieuw Manali. Oud manali is echt een dorp, met boeren en koeien, heel leuk. Nieuw manali leeft op tourisme, en tours.
Ik ben naar de Hadimba tempel geweest, wat indrukwekkend moet zijn. Ik vond het niet zo heel bijzonder. Je kon je ook laten heiligen in de tempel, dan kreeg je zon stipje op je hoofd. Nou erg heilig was het niet. Ik kwam binnen, moest geld ''doneren'' en toen ik aan de beurt was voor zon stipje, zei de man die dat deed: 'one moment' en hij maakte eerst zijn smsje even af.. IN de tempel. Hmpf, very holy indeed. MAAR ik had mijn stipje, en daar ging ik eigenlijk wel voor ;)
Ik kwam buiten de tempel een bedelende familie tegen. Een man en een vrouw, met twee kindertjes die op mij afrende en op bevel van hun ouders aan mijn knieen gingen hangen, high fives gingen geven en gingen stoeien. Een van de twee viel bij het 'stoeien' op de grond, en ging huilen, waarop de ouders zeiden: 'look what you've done.. 10 rupees! 10 rupees!
Ja..
Daar schrok ik van.
Het lijkt hier een beetje op Cuba, naast de slechte wegen, lopen hier ook mensen zo over de snelweg (of fietsend) en is er vollop leven naast de snelweg (wassende mensen, kraampjes etc). Hier zie je ook de echte tuk tuks (rikscha's heten ze hier) en die kunnen best wel hard! Het mooiste vind ik nog de scooters, met de vrouwen in volledig jurk met sjaal achterop. Alles wappert nog een meter achter dat ding aan. Ik was dus op weg naar het hotel, op verharde weg, maar oppeens gingen we ''offroad'' (we reden iig niet meer op verharde weg) en we waren ineens op een bazaar. om 7 uur sochtends, ontzettend druk, overal mensen, echt op iedere vierkante meter langs de weg tenminste 3 personen. Liggen, zittend, slapend kokend, etend, verkopend. En een kleuren (ondanks de enorme hoeveelheid stof en smog) Echt een gekkenhuis. Koeien, paarden, hier en daar een toerist, en honden, veel honden. En ook alles is kapot, er is niets wat nog heel is. Nog meer borden, gangetjes, winkeltjes, huizen. Elektriciteitsdraden, alsof ze er niet genoeg van krijgen. Het is bizar, een bizarre bazaar.
Maar ik was dus opweg naar het hotel, ik dacht dat we er nog niet waren. plotseling staat de auto stil, in een straat, helemaal verlaten, en VIES. zegt de chauffeur: we zijn er. Ik dacht, we zijn er?! waar zijn we dan? Ja dus, voor mijn hotel. Van buiten een in elkaar vallend pakhuis leek net wel, maar van binnen.. mooi..! overal marmer, en bloemblaadjes op de grond (hele decoraties!).. wauw..!
Na even 8 uur geslapen te hebben, heb ik mezelf gedwongen even die o zo drukke bazaar op te gaan, (ik vond het best wel eng, zoveel mensen, zoveel ogen, zoveel drukte) om geld te halen. Mannen kijken je inderdaad lang en indringend aan, en je wordt zo omver gereden. Het is inmiddels een whooping 39 graden, extreem vochtig en dus bedrukkend warm. Ik heb het geldhalen overleefd, en ben toen maar veilig terug gegaan naar mn hotel, waar ik op het dak Vegetable Pakora gegeten heb ( groente in een soort pakketje, heel lekker), kijkend naar de wereld van boven. Het is een bizarre stad, Delhi. En het is bijzonder dat je je zo exclusief kan voelen, terwijl er 14 miljoen (!) inwoners wonen.. alleen al in Delhi.
Maandag 1 september ging ik dan met de groep naar Manali. we vertrokken om 6 uur sochtends, met 3 jeeps richting Manali. Zo wonderbaarliojk als Delhi gister was, zo luguber was het vandaag. We reden door Oud Delhi, het armste deel. Daar liggen mensen op straat, als decor stukken, te slapen, langs de weg, half op de weg, op daken, boven op auto's, naast vuilnisbakken. Het lijkt net alsof er net een slachtveld is geweest, ik werd er bijna misselijk van. Het is zo onmenselijk om te zien. Deze mensen zijn ook de kasteloze, de onaanraakbare. Als je in deze kaste bent geboren, kan je nooit meer bovenop komen. Als je als meisje hierin wordt geboren, word je vaak vermoord, of weggeroofd. Want als meisje, krijg je geen bruidsschat, die moet je juist betalen. En dat kunnen de ouders niet. Er zijn daarom ook zoveel meer mannen. Op iedere vrouw, zie jetenminste 9 andere mannen. Extreem.
Wij dus onderweg. Het rijden is echt geweldig. Als je elkaar passeerd toeter je, en je passeerd links, rechts, het maakt niet uit. Het stuur zit aan de rechterkant, dat was zelfs als inzittende even wennen. Op snelheden wordt dus niet gelet, en een dubbele eenrichtingsverkeer veranderd zonder aanduiding makkelijk in een tweebaanssnelweg. Even schrikken hoor, als je op het laatste moment kan invoegen en er komt een bullebak van een vrachtwagen aan.. Die vrachtwagens zijn echt goud waard. Het zijn net rijdende tempeltjes, helemaal versierd, tot in de detail. Allerlei kleuren, hangers, lichtjes, spiegeltjes.. achterop werkelijkwaar iedere truck staat BLOW HORN, en USE DIPPER AT NIGHT. (dipper is knipperlicht). Dit dus voor het passeren overdag (horn) en snachts (lichtje). Er is dus warempel een echt systeem hier.
Na 3 uur gereden te hebben zijn we gaan eten in een lokaal tentje. Je geloofd het niet, 2 chapati's, lassie en chai voor 30 rupees (=50 euro cent) Een Chapati is een soort dubbele hartige pannekoek, en deze was met aardappelpuree en ui, en een heleboel onbekende kruiden erin. Lassie is drinkyoghurt (lekker zoet) en chai is lokale thee met melk. prima ontbijtje dus, want we moesten nog een tyfus eind. opeens.. YEAH! olifant! maar we reden er veel te snel voorbij, dus veel heb ik er niet van gezien.. laat staan een foto maken :(
De reis was lang en warm. We zaten achterin, de airco deed het niet, dus het was (gemeten!) gewoon even 42 graden. zonder echt frisse lucht. IK. DOE. DIT. NOOIT.MEER. Ik heb die dag 5 liter water gedronken, en maar 2 keer naar de wc gegaan. waus.
De net beschreven trucks veroorzaakte in de bergen een jam, en binnen 3 minuten was er een file van ten minste 400 auto's. En in de bergen kan je niet echt ergens heen. Onze chauffeur (Gudu) propte ons ertussen, wat als gevolg had dat we tussen een hele stoet trucks vaststonden, als haringen in een ton. Fijn. veel te warm, water was op, geen airco. Het was wel bijzonder om zon situatie indiers mee te maken. Iedereen bemoeid zicht met de situatie, en de politie heeft losse handjes, so it seems. (degene die de jam had veroorzaakt kreeg een paar goeie oorvijgen).
Onderweg zag ik aapjes, nog meer mensen en prachtige uitzichten. Veel lokale dorpjes en taferelen. Toen de zon ondergin (ik heb hem ook zien opkomen in Delhi) was het erg snel donker (geen lantaarn he), en ik viel al snel in slaap. TOen we aankwamen in Manali, was ik zo moe, maar blij dat we naar (!) 18 uur(!) in Manali waren...
Wat ik me bij aankomst in Manali snachts niet realiseerde, was dat we in de bergen op 2000 zitten. Het lijkt hier wel Zwitserland met een branden de zon en oosterse mensen. Het is jammer dat het hier zo touristisch is, en de lokale mensen dus al wegduiken zodra je een camera pakt, of uberhaupt als je komt aanlopen. Door al het tourisme, worden we de fotomaffia genoemd, en dat is toch wel heel erg. Ik wil toch graag wat foto's maken, dus ik maak eerst een praatje en vraag of ik een foto mag maken. Het lukt niet altijd, maar jammer dan. Ik voel me toch schuldig om foto's te maken. Manali is een lief dorpje, verdeeld in oud, en in Nieuw Manali. Oud manali is echt een dorp, met boeren en koeien, heel leuk. Nieuw manali leeft op tourisme, en tours.
Ik ben naar de Hadimba tempel geweest, wat indrukwekkend moet zijn. Ik vond het niet zo heel bijzonder. Je kon je ook laten heiligen in de tempel, dan kreeg je zon stipje op je hoofd. Nou erg heilig was het niet. Ik kwam binnen, moest geld ''doneren'' en toen ik aan de beurt was voor zon stipje, zei de man die dat deed: 'one moment' en hij maakte eerst zijn smsje even af.. IN de tempel. Hmpf, very holy indeed. MAAR ik had mijn stipje, en daar ging ik eigenlijk wel voor ;)
Ik kwam buiten de tempel een bedelende familie tegen. Een man en een vrouw, met twee kindertjes die op mij afrende en op bevel van hun ouders aan mijn knieen gingen hangen, high fives gingen geven en gingen stoeien. Een van de twee viel bij het 'stoeien' op de grond, en ging huilen, waarop de ouders zeiden: 'look what you've done.. 10 rupees! 10 rupees!
Ja..
Daar schrok ik van.
zaterdag 16 augustus 2008
donderdag 7 augustus 2008
Abonneren op:
Posts (Atom)
